"Volg ons op onze diverse social kanalen.
Fantastisch om in contact te komen met onze number one fans!"
wylde swan masterskip

Scheepsarts avontuur

Vorig jaar heb ik een periode van zes weken als scheepsarts aan boord van de Wylde Swan gewerkt tijdens een van de Caribische reizen van het Masterskip project (zeilreis onder schooltijd). Toen ik in de zomer van 2019 werd gevraagd in 2020 opnieuw mee te gaan, maar dan met de Cuba-reis (reis 4) én de oceaanoversteek (reis 5), hoefde ik niet lang na te denken.

Op 1 maart vloog ik samen met drie docenten en 25 trainees (middelbare school leerlingen van 15 t/m 17 jaar oud) naar Sint-Maarten, waar ons een warm welkom wachtte aan boord van de Swan. Een dag na aankomst begon de daadwerkelijke zeilreis met als eerste bestemming Dominica, een groen en gastvrij Caribisch eiland. Hier hebben we een lokale school bezocht, een enorm mooie hike gemaakt en gezwommen bij watervallen. Op Dominica gingen er op dat moment al geruchten over een mogelijke lockdown van Cuba (eindbestemming van reis 4) wegens corona. Als reactie hierop zijn we, in afwachting van verdere ontwikkelingen, bewust bij de Bovenwindse eilanden in de buurt gebleven.

De volgende bestemming was, na een korte tank-stop op Martinique en een snorkel-stop op Cuavan, Saint Lucia. Hier bleken de geruchten waar, bovendien werden schepen al bij een hoop eilanden om ons heen geweigerd. Nog op de dag van aankomst op Saint Lucia, werd bij ons aan boord besloten met déze groep scholieren terug te varen naar Nederland. Voor iedereen aan boord even schakelen… Gelukkig stonden de trainees (en de ouders van de trainees) volledig achter deze keuze en zorgde de aankondiging van dit avontuur voor een nog betere sfeer aan boord.

De dagen op Saint Lucia hebben we volledig besteed aan de voorbereidingen. Zo hebben we niet alleen het schip ‘oceaanklaar’ gemaakt, maar ook warme kleding gekocht voor de trainees, die bij het inpakken alleen gerekend hadden op Caribisch weer. Uiteindelijk zijn we op 22 maart aan de overtocht begonnen.

De oceaanoversteek was een heel bijzondere ervaring. Het weer was erg wisselend, variërend van totaal windstil (tijd voor een mid-ocean-swim) tot ruim 30 knopen wind met vlagen ruim daarboven (spectaculair!). Aan het begin van de oversteek was het nog ‘Caribisch’ warm. Vanaf de Azoren, waar we helaas niet aan land mochten wegens corona, liep ik continu in mijn zeilpak met daaronder minstens drie lagen (ook thermokleding). De ene dag was de oceaan een spiegel, de andere dag een grijze, woeste massa met enorme deining waarbij alles wat je niet vasthield of vastzette in het rond vloog en je in je bed heen en weer geslingerd werd. Maar er waren ook dagen met veel deining en geen wind: een heel onprettige combinatie die mij zeeziek maakte. Aan boord zat de sfeer er goed in, zo was er vaak aanleiding voor een feestje en werden er regelmatig taarten en pannenkoeken gebakken, tafeltennis- en kaartspeltoernooien georganiseerd en centrale lessen (denk aan astronavigatie, EHBO, knopen) gegeven door de crew. Nog wat hoogtepunten: goede gesprekken en ontelbaar veel sterren tijdens de nachtwachten, dolfijnen, walvissen, de scheepsovername waarbij de trainees allemaal een functie aan boord ‘overnamen’, een zeil naaien op het voordek tijdens een storm met golven die over het dek slaan, vanuit de mast alleen maar water om je heen zien…

Het hogedrukgebied dat bij jullie in april voor mooi weer heeft gezorgd, drukte de depressies boven de oceaan, die normaalgesproken bij deze oversteek voor zuidwestenwind zorgen, naar beneden. Hierdoor hebben wij veel tegenwind gehad en relatief lang over de oversteek gedaan. Op 29 april was onze aankomst in Harlingen.

Als scheepsarts werkte ik vooral als deckhand aan boord. Zo liep ik wachten en hielp ik met het maintenance-werk (schuren, lakken, roest bikken, verven: het onderhoud aan een tallship is nooit ‘klaar’). Tussendoor deed ik mijn dokterstaken: ik hield de mensen aan boord die iets onder de leden hadden in de gaten en er kwam regelmatig iemand naar mij toe met een (medische) vraag, gelukkig bijna altijd over iets onschuldigs.

Middels e-mails (satelliet) werden we op de hoogte gehouden van de corona-ontwikkelingen in Nederland, maar echt beseffen hoe de situatie thuis is, deden we niet. Er werd aan boord veel gespeculeerd over wat voor Nederland we bij aankomst zouden aantreffen. Ik was verrast door alle media-aandacht voor de Swan. Zo waren er bij onze aankomst meerdere cameraploegen aanwezig en zijn er niet alleen nieuwsartikelen over ons gepubliceerd op de NOS, maar ook bijvoorbeeld in Duitse en Zwitserse kranten, in de New York Times en op CNN. Mijns inziens nogal overdreven, gezien de Wylde Swan ieder jaar twee keer oversteekt met een groep scholieren… Maar ik snap dat er in deze gekke tijd behoefte is aan ‘leuk nieuws’ en ons avontuur is natuurlijk wel vermakelijk.

Sinds vorige week ben ik weer in Nederland en dat is even wennen, vooral nu mijn thuis ‘anders’ is dan de thuis vanuit waar ik vertrok op 1 maart en het zeilseizoen er zo anders uitziet. Maar een lange tijd op zee zijn zorgt ervoor dat je alle vanzelfsprekendheden hier zo veel meer gaat waarderen. Aan boord heb je weinig privacy, word je continu geleefd en voel je je vaak vies (maximaal vier minuten douchen per week). Nu geniet ik enorm van ‘even alleen zijn’, een groot en niet bewegend bed in een eigen slaapkamer, een uitgebreide douche, fruit, een boterham met kaas en zo kan ik nog wel even doorgaan… En natuurlijk is het ontzettend fijn om weer bij familie en vrienden (al is het dan via Skype) te zijn!

Rixt

Trackback van jouw site.

Powered by
  • Bergans Logo.svg
  • Bsbp
  • Knzrv
  • Wavemakers

Latest video

Gaaf die Eredivisie!

Sponsor middag Famed